Όταν ήμουν νέος ξεκίνησα να δουλεύω σαν μηχανικός σε μια τεχνική εταιρεία που την είχαν δύο αδέρφια, πολύ σκληρά αφεντικά. Ο μεγάλος ιδίως ήταν άτεγκτος. Δεν χαριζότανε σε κανέναν.
Κάποια στιγμή βρήκα έναν παλιό μου καθηγητή και όταν του είπα που δουλεύω, μου είπε να δώσω χαιρετισμούς στον μεγάλο τον αδερφό.
Πάω στον γραφείο κι εγώ και του λέω «έχετε χαιρετισμούς από τον κ. Τάδε». «Ω! Ο φίλος μου ο Τάδε, πόσο τον αγαπώ! Μαζί πήγαμε πολλές φορές διακοπές, μαζί μαγειρεύαμε, μαζί ψαρεύαμε... Τον αγαπώ πάρα πολύ!» μου είπε σε μια έξαρση ενθουσιασμού η οποία τελείωσε γρήγορα για να με ρωτήσει με τελείως διαφορετικό ύφος..«Πού τον ξέρεις εσύ;» μου λέει. «Τον είχα καθηγητή» του είπα. «Ήταν καλός καθηγητής;» με ρωτάει και κάθεται πίσω στην πολυθρόνα του γραφείου, περιμένοντας τι να απαντήσω...
Μέσα στην αφέλεια της ηλικίας κι εγώ του λέω «ε μας έβαζε μια άσκηση στο τέλος, άλλαζε λίγο τα νούμερα και μας περνούσε» του είπα. Τότε πετάγεται πάνω και με δυνατή φωνή μου λέει «τέτοια άτομα θέλουν κρέμασμα στην πλατεία!». Πάγωσα. Έμεινα εμβρόντητος να κοιτάζω σαν χαζός.
Μετά από παύση λίγων δευτερολέπτων μου λέει «πρόσεξε μικρέ: άλλο αγαπώ, άλλο εκτιμώ!»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.