Ας αντισταθούμε τα πρόβατα...

Δεν είναι που οι δεσποτάδες δεν αντιστάθηκαν και να διεκδικήσουν το ελάχιστο για τους πιστούς, το Πάσχα...
Είναι που από καιρό τώρα έχουν χάσει το έρεισμα στο ποίμνιο...
Όχι όλοι φυσικά αλλά πάρα πολλοί εξ' αυτών.

Είναι τα φιλοοικουμενιστικά τους ανοίγματα...
Είναι ο ξύλινος λόγος τους που προδίδει έλλειψη βιώματος...
Είναι που άλλα λένε στους στενούς τους κύκλους κι άλλα κάνουν δημόσια...
Είναι η συμπόρευσή τους με την βάρβαρη δυναστική εξουσία, εν μέσω ιστορικών δυσκολιών για τον λαό μας... 
Είναι που δεν εκπέμπουν ασκητικό φρόνημα...
Είναι που περιορίζονται σε συσσίτια ωσάν να είναι απλή Μ.Κ.Ο....
Είναι που έχουν υποκύψει στο προτεσταντικό πνεύμα και περισσότερο ο λόγος τους εκπέμπει γήινη λογική παρά Άγιο Πνεύμα...
Είναι που το αξίωμά τους τους παρέχει απόλυτη εξουσία στα όρια των Μητροπόλεών τους και έχει καταστήσει πολλούς, αυταρχικούς αφού δεν υπάρχει αντίλογος σε ό,τι λένε και πράττουν...
Είναι που εκλέγονται κι αναδεικνύονται μέσα από κλίκες και παρεούλες...
Είναι που δεν έχουν περάσει πρώτα, πριν τους δοθεί η εξουσία τους, από την καθαρτική διαδικασία του ασκητικού μοναχισμού...
Είναι που κατά βάθος, δεν περιμέναμε διαφορετική αντίδραση γιατί περισσότερο θέλουν να τα έχουν καλά με όλους, παρά με τον Χριστό...

Μήπως όμως έτσι δεν είμαστε και το ποίμνιο;
Εάν κι εμείς ήμασταν πιο συνεπείς στην πίστη μας, δεν θα ανεχόμασταν αυτή την κατάσταση. Ενώ τώρα βράζουμε στο ζουμί μας, τις ενοχές μας...

Δεν ξέρω πώς θα μπορέσει να αλλάξει η κατάσταση αλλά ξέρω πολύ καλά ότι στο πρώτο «ΑΝΑΞΙΟΣ» που θα ακουστεί από καμιά πονεμένη ψυχή που μάτωσε όλο το Πάσχα, θα επέλθει σεισμός στα ως τώρα δεδομένα...

Εύχομαι να διατηρήσουμε όλοι την ψυχραιμία μας γιατί ο λύκος καραδοκεί να φάει όλη την Εκκλησία και πρώτα θ' αρχίσει από τους ποιμένες... Ας αντισταθούμε τα πρόβατα, διάγοντας καλύτερο βίο κι αποφεύγοντας τις ακρότητες...