Κάποιος λείπει απ' την παρέα...

Είχα έναν φίλο που εκοιμήθη πριν τρία χρόνια σαν σήμερα. Πανέξυπνος, με μοναδικό χιούμορ αλλά κι ευαισθησία. Στο διάβα της ζωής του τού συνέβησαν διάφορα και σε κάποια στιγμή, πριν γίνουμε φίλοι, έχασε τον δρόμο του... Κλείστηκε στον εαυτό του κι απομονώθηκε στο παιδικό του δωμάτιο στο πατρικό...

Ο πατέρας του που τον γνώριζα,

επέμενε να μας προτρέπει να είμαστε σ' επαφή μαζί του αλλά η καθημερινότητα του καθενός δεν επέτρεπαν μέχρι που κάποια άνοιξη - αν θυμάμαι καλά - έκανε ένα τραπέζι στην αυλή του σπιτιού όπου με κάλεσε και ήταν εκεί κι ο μετέπειτα φίλος μου...

Επειδή κι εγώ είχα περάσει καταθληπτικές περιόδους στην ζωή μου, διαβάζοντας Αναλυτική Ψυχολογία του Βάθους νεαρός και με επανέφεραν τα βιβλία του Αγίου Παϊσίου, σκέφτηκα να πάρω να του δώσω μερικά βιβλίου του μετέπειτα Αγίου, τα οποία όμως άφησα μέσα στο αυτοκίνητο για να μην τον φέρω σε δύσκολη θέση μπροστά στους άλλους.

Μόλις κάθισα απέναντι από τον μετέπειτα κολλητό μου, η πρώτη κουβέντα που είπε ήταν «είδατε ένα ντοκυμοντέρ χθες το βράδυ για κάποιον γέροντας από το Άγιον Όρος;». Το προηγούμενο βράδυ η ΕΡΤ3 είχε δείξει ντοκυμοντέρ για τον Άγιο Παΐσιο από την εκπομπή του κ. Ασλανίδη "ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ". Η πρώτη κεραμίδα έπεσε... Του λέω «αν θες να μάθεις περισσότερα γι' αυτόν τον γέροντα, θα σου φέρω αύριο μερικά βιβλία που έχουν βγει γι' αυτό». «Φέρε!» μου είπε και η επόμενη μέρα έμελλε να είναι η αρχή της μερικής επανένταξής του στην κοινωνία γιατί ποτέ δεν μπόρεσε να επανέλθει 100%.

Ενθουσιάστηκε με τα βιβλία και όποτε βρισκόμασταν μου έλεγε ιστορίες από τον Άγιο που του έκαναν εντύπωση. Μάλιστα εντόπιζε κάποια πολύ ιδιαίτερα πράγματα που μόνο ένας άνθρωπος ευαίσθητος και με υψηλή αντίληψη μπορούσε να συλλάβει. 

Έτσι λοιπόν, ο Άγιος μας συνέδεσε και μας έκανε κολλητούς. Μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα επισκεφθήκαμε μαζί και το Άγιον Όρος όπου ήταν απίστευτες οι εμπειρίες που ζήσαμε εκεί και τις θυμούνταν μέχρι το τέλος της ζωής του.

Παρέα οι δυο μας, από τον Οκτώβριο ως τον Μάρτιο, ήμασταν επί χρόνια ολημερίς στην λίμνη και ψαρεύαμε. Όλα αυτά μέχρι πριν 3 χρόνια όπου ο κολλητός μου έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο, εντελώς αναπάντεχα σαν σήμερα...

Τα τελευταία χρόνια, το πάλευα ώστε να οδηγηθεί σε εξομολόγηση γιατί ένας πολύ γνωστός γέροντας στο Άγιον Όρος μου είχε πει ότι αυτό θα τον απελευθερώσει αλλά παρ' όλα αυτά ο στόχος δεν εκπληρώθηκε...

Παρ' όλα αυτά, επειδή είχε αϋπνία, ξάγρυπνος ως τα χαράματα, έκανε κομποσχοίνι για όλους τους γνωστούς του και τους κεκοιμημένους που είχε γνωρίσει, με δική του πρωτοβουλία σύμφωνα μ' αυτά που είχε διαβάσει από τα βιβλία για τον Άγιο Παΐσιο.

Λίγες μέρες πριν κοιμηθεί μου εκμυστηριεύτηκε ότι είδε ένα πολύ έντονο όνειρο όπου καθόμασταν στο γνωστό σαλόνι που καθόμασταν πάντα σε ένα μαγαζί και ήρθε ο Άγιος Παΐσιος και του φόρεσε μια βέρα... Του Αγίου Παϊσίου ανελήφθη στους ουρανούς...

 

Υ.Σ.

Το αγαπημένο μας τραγούδι, στην κορυφή της ανάρτησης, πήρε άλλη διάσταση μετά τον θάνατό του