Παραβρέθηκα χθες στην κηδεία του Βασίλη Καλογήρου.
Ήθελα να τιμήσω την γενναία οικογένεια δικαστικών που διασώζουν το κύρος, όχι μόνο της δικαιοσύνης αλλά του ανθρώπου.
Πήγα ως τα κοιμητήρια και περίμενα με τους τελευταίους να ρίξω κι εγώ λίγο χώμα στον τάφο του χαμογελαστού Βασίλη. Μόλις πλησίασα τον τάφο, απέναντί μου είδα την απόκοσμη κυρία Καρυστιανού, να
πιάνει με τα χέρια της - χωρίς να φοράει το πλαστικό γάντι μιας χρήσεως που μας έδωσε το γραφείο τελετών - μια χούφτα χώμα και να το περιεργάζεται κοιτώντας το, με το καθαρό παιδικό της βλέμμα, χαμογελώντας πικρά αλλά και μ' ένα φως ελπίδας στα μάτια της, μέχρι που το έριξε στον τάφο...Αφού έριξα κι εγώ λίγο χώμα, πήρα το αυτοκίνητο να φύγω... Πέρασα την γέφυρα που είναι εκεί δίπλα, μπήκα στον δρόμο της επιστροφής και γύρισα να κοιτάξω μια τελευταία φορά προς τα κοιμητήρια. Ακριβώς εκείνη την ώρα ένα τρένο περνούσε και με χώριζε, από αυτά και τον κόσμο που ήρθε να τιμήσει τον Βασίλη...
Ένα άλλο τρένο, πριν δυο χρόνια μας ένωσε...
Ζώντες και κεκοιμημένους...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.